Ég var á taflan.org sem að er umræðuvefur um allt sem að viðkemur hörðu rokki bæði íslensku og erlendu. Það sem að hrakti mig fljótt af síðunni var endalaus neikvæðni og smámunasemi þeirra sem að skrifuðu þarna inn. Sérstaklega þótti mér athyglisvert og skondið að skoða færslu um hvaða lög færu mest í taugarnar á fólki. Það kom mér ekkert sérstaklega á óvart að þeir sem að stunda þessa síðu fíla hvorki Lady Ga Ga eða Veðurguðina en það sem að mér þykir athyglisvert að þetta lið nennir að eyða sínum dýrmæta tíma í að láta svoleiðis tónlist fara í pirrurnar á sér.

Það er skiljanlegt að margir áhugamenn um þungarokk séu fústreraðir yfir því hversu poppið er dóminerandi í fjölmiðlum. Besta dæmið er útvarpsstöðin X-977. Ég get ekki hlustað á hana því það er svo mikið píkupopp spilað á þessari svo kölluðu rokk stöð og ég er í sveitaballahljómsveit. Þannig að ég skil vel að þetta lið kveiki ekki einu sinni á útvarpi.
Samt er það skondið að þetta fer svo yfirnáttúrulega í taugarnar á mörgum að þeir skrifa margar færslur um óbeit sína á sveitaböllum og öðru slíku.

Svo virðist ekkert vera nógu og gott. Það er hver höndin upp á móti annarri þarna. Ef að einn fílar eitthvað þá rífur sá næsti það niður og voðalega fáar uppbyggilegar færslur er að finna þarna.
Á meðan að ég var að leita mér að umsögnum um eitthvað sem að ég á eftir að uppgötva þá fann ég ekkert nema bitrar umsagnir biturs fólks.

Þetta fer að vísu ekki í pirrurnar á mér. Þetta kemur mér bara skringilega fyrir sjónir.
Þess vegna skrifa ég um þetta hér en note bene aðeins í einni færslu og svo er allt bú!

Fyrsti geisladiskurinn sem að ég keypti mér var Step by step með New kids on the block, númer tvö í röðinni var Bad með Michael Jackson.
Á þessum tíma var Pétur með Tónspil á efri hæð hússins sem seinna varð Króki og svo að lokum rifið. Núna eru bara bekkir, gras og blóm þar sem að þetta mekka

tónlistar-sjúks krakka áður stóð. En sem betur fer fór Pési ekki langt og ég get reglulega fengið útrás fyrir öfgafulla tónlistarnörda maníuna mína.
Á þessum tíma átti ég trommusett sem að var búið til úr Macintosh dollum sem að pabbi hafði svo listalega búið til. Þetta var ekkert drasl, ónei, það voru

symbalar, hi-hat, bassa tromma, snerill, og pákur. Einnig átti ég pínulítinn gítarmagnara og míkrafón. En ég átti ekkert statíf undir míkrafónin þannig að

það var mjög lánlegt þegar að drengur úr sama hverfi gekk inn í hávaðan í bílskúrnum á Starmýri 7. Hann var í Michael Jackson bol og með rauðann klút á

hausnum ala Axl Rose. Þessi drengur hét Vilhelm Þór Harðarson og sagðist vera söngvari.

"Á hvað hlustaru?" Spurði hann og smjattaði á Hubba Bubba tyggjóinu sínu.
"NKOTB, Michael Jackson og Guns 'n' Roses."
Sjálfsagt voru þetta áhrif frá krakka blaðinu Æskan sem að fyllti unga og óþroskaða heila af draumum og áhuga um

hina ýmsu hluti sem að þótti töff að fíla.
"OK, ég skal syngja með þér" Sagði goðið og með okkur tókst mikill vinskapur sem að hefur fylgt okkur til þessa dags.
Þótt að samskiptin séu minni en áður þá skemmtum við okkur ekkert síður þegar við hittumst nú á fullorðinsárum.

Við vorum mjög hrifnir af Michael Jackson og söfnuðum öllu sem að kom honum við á einn eða annann hátt.
Plaköt, barmerki, myndbönd (VHS), plötur og auðvitað reyndum við að syngja og dansa eins og hann.
Svona eftir á að hyggja tókst Villa sjálfsagt betur til en mér þar sem að hann var ávallt líkamlega mun nettari en ég en það þýðir ekki að ég hafi ekki reynt. Gott ef að við tókum ekki upp myndbönd og sendum kærustum hans hvar sem að þær bjuggu á landinu. Hann átti alltaf kærustur á Húsavík eða Sandgerði. Einhverjar sem að voru pennavinir hans í gegn um Æskuna. Ég átti aldrei kærustur. Ég var bara að hugsa um músík og mátti ekkert vera að því að eyða tímanum í stelpur. Það væri nú gaman að finna þessi myndbönd.

Það kom mér mikið á óvart hvað það fékk á mig þegar að ég frétti að Jackson væri látinn.
Ekki að ég hafði verið sorgmæddur en mér fannst eitthvað vanta.
Einhver goðsögn sem að hefur verið svo stór hluti af lífi manns, sérstaklega á uppeldis árunum.
Ég var að vonast til þess að karlinn næði sér á strik og héldi þessa blessuðu tónleika og sannaði fyrir fólki að hann væri fyrst og fremst tónlistar snillingur og einn sá flottasti performer sem að hefur komið fram á sjónarsviðið. En það jákvæða er að nú þarf hann ekki að klúðra því eins og öðru og þar sem að flestu fólki leiðist að tala illa um látið fólk (að einræðisherrum undanskildum) þá virðist umræðan vera á þann veg að fólk gleymir einkalífs ruglinu og einblínir á listamanninn Michael Jackson.

Ég á kannski ekki eftir að sakna hans en ég á eftir að minnast hans og hlusta reglulega á gömlu góðu tónlistina sem að geymir svo margar góðar minningar úr minni barnæsku og allt til dagsins í dag.

Síðustu dagar hafa verið magnaðir. Rufuz hefur lokið við upptökur á nýrri afurð sem að kemur út í sumar. Þetta er búið að vera strembið en skemtilegt að gera þetta í einni beit og Helgi Gogga á heiður skilið sem upptökumaður og eðal drengur. Það eru mörg ný lög á þessari plötu en líka eitthvað sem að við sáum alltaf eftir að hafa aldrei tekið upp í det gamle, gamle. Þar ber helst að nefna riddararokkið og óð okkar til Iron Maiden, Dio, Manowar og annarra álíka hljómsveita, Battle between light and shadow sem útlegst í nýrri íslenskri útgáfu Barátta ljóss og skugga.
Kann ég Blúsklúbbnum bestu þakkir fyrir afnot af þeirra frábæru húsakynnum og búnaði því að það er sko ekki sjálfgefið að komast óáreittur í svona lúxus fyrir sunnan get ég sagt ykkur. Nú fer þetta í mix hjá G.B.recordings svo að þetta verður al-austfirsk afurð.
Ég vil hvetja aðra tónlistarmenn að kanna þá möguleika að heyra í mönnum eins og Helga Gogga og Guðjóni Birgi til þess að taka upp lögin sín. Ég hef tekið upp í mörgum stúdíóum og þessir drengir geta þetta alveg jafn vel og stóru maskínurnar fyrir sunnan. Kannski er ég að gera þeim óleik því þeir hafa kannski engan tíma fyrir svona upptökur reglulega en það kostar nú bara eitt símtal að tjékka á því.
Svo eru RUFUZ tónleikar í Blúskjallaranum á fimmtudag kl.21:00.
Það kostar 500 kr (tökum ekki kort) og það er 18 ára aldurstakmark.
Þar leikum við gamalt og nýtt á meðan að þú drekkur rautt og hvítt.

En ég ætla að reyna að koma mér í bólið. Ég á svolítið erfitt með svefn þegar að skvísurnar mínar eru ekki hjá mér. En ég dreg þær með í næstu austurferð.

Hérna er listi yfir spilamennsku hjá mér út júlí
Ég nennti ekki að skrifa lengri lista en það er nóg að gera fram að jólum.

Mið 20.maí Aroma
Fim 21.maí Balthazar
Fös 22.maí Einkasamkvæmi
-
30.maí Egilsbúð
-
Fim 4.júní Blúskjallarinn (Rufuz)
Lau 6.júní Egilsbúð (Mono)
-
Fim 11.júní Balthazar
Lau 13.júní Einkasamkvæmi
-
Fim 18.júní Balthazar
Lau 20.júní Einkasamkvæmi
-
Fim 25.júní Balthazar
Fös 26.júní Víkin, Höfn í Hornafirði (Mono)
Lau 27.júní Breiðin, Seyðisfirði (Mono)
-
Fim 2.júlí Balthazar
Fös 3.júlí 800 bar, Selfossi (Mono)
Lau 4.júlí Útlaginn, Flúðum (Mono)
-
Fim 9.júlí Balthazar
-
Fim 16.júlí Balthazar
Lau 18.júlí Einkasamkvæmi
-
25.Júlí Franskir dagar (Mono)

Uppáhalds hljómsveitin mín, saumaklúbbur og ljóðskáldafélagið RUFUZ á afmæli í ár.
Hljómsveitin Vent var stofnuð sumarið 1999 og æfði í stofu 5 í Verkmenntaskóla Austurlands það sumar. Næstu ár spiluðum við við hin ýmsu tilefni. Aðallega héldum við bara tónleika sjálfir og spiluðum eingöngu frumsamin lög að einni Neil Young ábreiðu undanskilinni. Það var ákveðið að breyta nafninu í Rufuz til að storka ekki ástralskri hljómsveit sem var, eins og við, á barmi heimsfrægðar. Það gengur ekki upp að fólk sé að ruglast á tveimur heimsfrægum hljómsveitum því þær bera sama nafn.
Við tókum upp þó nokkuð af efni. Misgóðu en skemmtilegu samt.
Í tilefni af afmælinu erum við að fara að taka upp nokkur ný lög í lok maí.
Þessi félagsskapur inniheldur undarlegan einkahúmor og mikla spilagleði.
Einnig tökum við okkur ekkert of alvarlega þannig að textagerðin er ekkert rosalega djúp. Kannski skellum við í einhverja tónleika líka.
Það væri helvíti gaman.

Fyrir þá sem ekki hafa heyrt í Rufuz þá bendi ég á http://www.myspace.com/rufuzmusic

shiiiit hvað mig hlakkar til

Ég sakna október og nóvember mánaðar á síðasta ári. Þegar fólki leið svo illa yfir bankahruninu og kreppunni að ALLIR fóru að nota strætó. Ég gat keyrt um á hvaða tíma sem er án þess að fólk væri fyrir mér. Núna er kreppunni lokið og nýtt góðæri byrjað, allavega ef meta á út frá umferð í Reykjavík.

Orri Smárason orðaði þetta skemtilega hér um árið:"Það er mjög ómerkilegt af fólki að vera úti að keyra þegar að það VEIT að ég er að nota göturnar sjálfur."

Þegar að ég er að keyra þá virðist safnast í kring um mig fífl sem annað hvort keyra allt of hratt eða allt of hægt fyrir minn smekk og ALLTAF skal fólk vera fyrir mér.
Öllu jafna er ég geðprúður maður en í bílnum blóta ég fólki líkt og ég fái borgað fyrir það.

Sem minnir mig á annað.
Ég hef ákveðið að taka upp á þeim ósið að signa mig í tíma og ótíma bara að gamni mínu. Einnig ætla ég að reyna að blóta meira, það er bara eitthvað svo kúl.

Næst þegar að það er mikil sól horfðu þá beint á hana án þess að vera með sólgleraugu.Láttu svo taka mynd af þér og viti menn þú getur séð hvernig þú átt eftir að líta út í ellinni.

Ég er handviss um að þegar að maður hefur upplifað visst marga sólardaga þá hægt og rólega afmyndast andlitið vegna þess að maður hefur verið að píra augun og beygla sig í framan til þess að slá á ofbirtuna.

Mér hefur einnig verið sagt, sem matvöndum manni, að ég eigi bara eftir að þroskast.Vissulega er það satt að ég borða mat í dag sem að mér þótti afspyrnu vondur áður.
Ég skrifa það á að bragðlaukarnir eru að deyfast og hverfa hægt og rólega.
Þess vegna finn ég ekki vonda bragðið lengur.

Ég held líka að... hvernig get ég orðað þetta siðlega... einstaklingar skili ekki af sér öllu sem er í þörmunum þannig að það sem að situr eftir verður sjálfsagt fast í langann tíma. Þannig getur áttræður maður verið með matarafganga frá seinni heimstyrjöldinni enn þá inni í sér. Og það gott fólk framkallar það sem að við köllum "Gömlufólkalykt".

Ronnie James Dio er lifandi goðsögn í rokkinu. Ég var að horfa á myndbönd með dýrinu á þútúbunni og rakst þá á myndband sem gladdi mig óheyrilega. Pat Boone að swinga eitt helsta meistaraverk DIO, Holy Diver, í druslur.
Þetta er bara hressandi... hehehe vont stöff.

SMELLTU HÉR TIL AÐ SJÁ OG HLÝÐA

Munið þið að dæma ei eftir útlitinu menn...

Hrekkir eru hressandi. Sumir eru óþroskaðir og þurfa alltaf að vera að hrella fólk með mis fyndnum uppákomum. Flestir fá útrás á hrekkjalómnum sínum fyrir allt árið á 1.apríl en aðrir, eins og ég, taka sér frí 1.apríl og nota flesta aðra daga til þess að gleðja sjálfa sig og aðra með skemmtilega ómerkileum uppákomum.
Mínir hrekkir eru litlir og saklausir.
Sumt fólk á það til að ganga og langt sem er aldrei fyndið en regla númer 1, 2 og 20 er að ef að þú stríðir öðrum þá verður þú að taka gríni sjálfur.

Hérna er myndband af gaurum sem vinna við það að hrekkja hvorn annann og þetta er hrikalega fyndið http://www.youtube.com/watch?v=bI7AUgp5fPI

Endilega kommentið og segið frá ykkar reynslu af skemmtilegum hrekkjum.

Í tónlistarsögunni virðist barátta rokksins og poppsins alveg ótrúlega lífsseig.
Það viðurkennir hver einasti poppari að hann hafi gaman að rokktónlist ef að hann vill en ef að rokkari viðurkennir slíkt hið sama um poppið þá verður hann annaðhvort að hafa vissa sérstöðu eða viss tími verður að vera liðinn frá því að popphljómsveitin, sem rokkarinn fílar, lagði upp laupanna.

Ef að poppari "poppar upp" rokkslagara þá verður allt brjálað en ef að við snúum dæminu við og poppslagari fær "rokk-upplyftingu" þá finnst fólki það bara helvíti flott.

Tökum bara sem dæmi
Rokk í popp:
http://www.youtube.com/watch?v=FONt47Z0KZg
Celine Dion og Anastacia að syngja AC/DC slagarann You shook me all night long
http://www.youtube.com/watch?v=PWeQXlzeuQI
Cheryl Crow að flytja Guns 'N' Roses klassíkina Sweet child o' mine

Popp í rokk:
http://www.youtube.com/watch?v=2K7xu3jYqoU
Evergreen Terrace að flytja Maniac eftir Michael Sembello úr Flashdance myndinni

Stundum er þetta nú gert í gríni en eins og góðvinur minn hann Haldór Freyr Sturluson segir:"Öllu gamni fylgir smá alvara." Þannig að rokkararnir eru að fá einhverja útrás fyrir popphóruna sem býr innra með okkur öllum og dulbúa það í hálfgerðu gríni. Það gera þó alls ekki allir.

Einn poppari í nokkuð þekktri íslenskri ballhljómsveit var einu sinni að ergja sig á þessum rokkhroka eða indie-hroka eins og hann kallaði það. Hann sagði að það væri fáránlegt að hljómsveitir sem að spila jaðartónlist og fá örfáa á tónleika þar sem að er ókeypis inn séu meira spilaðir í útvarpi en ballhljómsveitirnar sem að fylla allar helgar hús sem að taka mörg hundruð manns inn og rukka samt 2.000 kr fyrir.
Ég veit svo sem ekkert hvort er meira spilað af aðgengilegri popp tónlist eða jaðartónlist í íslensku útvarpi en það er bara einfaldlega ekki kúl að fíla Sálina, Á móti sól, Í svörtum fötum, Ingó og veðurguðina samkvæmt almenningsáliti.

En gott fólk, þegar öllu er á botninn hvolft þá snýst þetta allt um það sama.
Að gleyma sér í smá stund við einhvern lagstúf eða texta sem grípur mann á einn eða annann hátt. Hverjum er ekki skítsama hvort það sé við Skímó eða Pantera.

Ég persónulega er svo innilega gegnsýrður af tónlist að ég get fundið eitthvað hressandi við nánast hvaða músík sem er. Allar tónlistarstefnur eiga það samt sameiginlegt að það er til hellingur af ömurlegum hljómsveitum í þeim öllum.

Málið er bara að finna eitthvað við sitt hæfi og hætta að grenja yfir lélegum smekk annarra.
Þú tuðar ekki í vini þínum þótt að hann sé hrifinn af ljótri stelpu...
...þá er bara meira eftir af þeim fallegu handa þér. 

Tvær ástæður til þess að horfa á myndina Step brothers með Will Ferrell og John C. Reilly

http://www.youtube.com/watch?v=tm2Jy64b0dI

http://www.youtube.com/watch?v=YN_YObM_pbo

Ég hef alltaf haft gaman að samsæriskenningum og hlutum sem erfitt er að útskýra með rökum. Líkt og fljúgandi furðuhlutir.
Í gærkvöldi rakst ég á skemmtilega heimildarmynd á Youtube sem fjallar um það efni og hvernig yfirvöld eru gagngert að reyna að hylma yfir þessa hluti. Myndin er klippt niður í 9 búta sem eru í réttri röð hérna fyrir neðan.
Fyrir mína parta þykir mér asnalegt að búast við því að úti í hinum endalausa geimi leynist ekki siðmenntaðar verur aðrar en við. En spurningin er bara þessi.
Hvað vilja þær okkur?.....
úúúúúúú...... hehehe

Klippa 1
Klippa 2
Klippa 3
Klippa 4
Klippa 5
Klippa 6
Klippa 7
Klippa 8
Klippa 9

Við félagar í sinfóníuhljómsveitinni Dich Milch héldum upp á 20 ára starfsafmælið okkar með pompi og prakt á laugardaginn. Það vildi svo vel til að um miðnætti, þegar að 1.mars gekk í garð, þá voru 20 ár síðan að bjórinn var leyfður á Íslandi.
Dich Milch drengirnir hafa verið uppátektasamir með eindæmum. Gefið út 2 breiðskífur... eða voru þær þrjár?... allavega þá var giggið okkar á laugardaginn merkilegt fyrir marga hluti og þá sérstaklega það að við slógum persónulegt pásumet okkar svo um munaði.
5 pásur á einu kvöldi!
Það sem stóð upp úr var þegar að við fórum í 5 mín pásu komum fram og spiluðum Child in time eftir Deep Purple með kassagítar, bassa og trommum, og fórum svo aftur í pásu.
Þetta lét fólk yfir sig ganga og var dansstuðið alveg gígantískt.
Þegar að við tókum síðustu pásuna kl.02:45 þá var Sidda nóg boðið og fann sig knúinn til að ræða við okkur. En í mesta bróðerni að vanda hehehehe.
Okkur til varnar þá spiluðum við frá 23:30 til 03:15 og voru pásurnar samtals 30 mínutur.

En þetta var ævintýralegt fyrir það líka að þetta er fyrsta giggið þar sem 2/3 hljómsveitarmeðlima sátu í sófa allan tímann.
Þorlákur var nú við það að sofna í sófanum á tímabili.

Ákveðið var að æfa ekki neitt fyrir þetta til þess að ná gamla og góða Dich Milch ljómanum sem að einkenndist alltaf af slagorðinu:"Gleði fram yfir fagmennsku!"
Slagorð sem að fleiri mættu taka sér til fyrirmyndar

Við rukkuðum fólk ekki krónu inn og Egils, Sigurjón Egils, bauð fólki meira að segja upp á fríkeypis bjór í tilefni dagsins. Þetta var allt gert til þess að fólk yrði ekki reitt yfir spileríinu sem að var allt annað en venjulegt ball. Meira svona gjörningur... já, eða farsi.

En það er alveg nauðsynlegt að taka Dich Milch kvöld reglulega til þess að minna mann á hvað skiptir raunverulega máli í þessu öllu saman.
Partýstuð!!!

Í mínu ungdæmi var lenska að bera litla virðingu fyrir eldra fólki.
Á seinni árum hef ég lært að meta þessi hrukkuðu krútt meira og meira.
Ég hef lagt mig í líma við að læra þeirra tungumál og venja mig af öllum ungæðishætti.
Ég hef safnað nef- og eyrnahárum og byrjað að ganga með sixpensara.
Nýjasta bragðið er að skipta um sjálfrennireið.
Af einskærri leti þá hef ég ekki nennt að losa mig við rekstrarleigubílinn sem ég tók á leigu árið 2005 og er sjálfsagt búinn að borga upp fullt verð á honum svona 6 sinnum.

Loksins fann ég bíl sem að fékk mig til að hugsa minn gang.
Í þessum bíl næst bara ein útvarpsstöð, Gufan.
Í þessum bíl kemur gömlufólkalykt út úr loftræstikerfinu.
Á þessum bíl keyrir maður aldrei hraðar en á 34 km hraða.

OPNIÐ AUGUN OG LÍTIÐ ENN EITT SKREFIÐ Í ÁTTINA AÐ SNEMMBÚINNI ELLI